📜 Kristal Kadehler ve Çar'ın mühür yüzüğü

📌 Bir mühür, bir imparatorluğun kaderini mühürleyebilir ya da bir kadehin içinde sessizce eriyebilir.

14 Ocak 1892, 23:15. St. Petersburg’daki Kışlık Saray’ın devasa balo salonunda balmumu kokusu, pahalı Fransız parfümlerine ve terli tenlerin ekşi aromasına karışıyordu. Dışarıda, Neva Nehri ’ni donduran amansız bir tipinin uğultusu pencereleri zorluyor; içeride ise kristal avizelerin titrek ışığı, maskeli yüzlerin üzerinde uğursuz gölgeler dans ettiriyordu.

Prens Alexei İvanov, gümüş saplı bastonuna yaslanırken sol bacağındaki eski yaranın sızısıyla dişlerini sıktı. Avrupa’daki sürgününden döndüğünden beri bu ağrı, yaklaşan bir felaketin habercisi gibi nüksediyordu. Gümüş tütün tabakasını açtı, bir tutam tütün aldı ama içmedi. Gözleri, salonun ortasında "Altın Kartal" maskesiyle dolaşan ve neşeli kahkahalar atan Büyük Dük Mikhail ’in üzerindeydi.

"Kar çok ağır yağıyor, Prens. Yollar kapanacak gibi."

Alexei dönmeden cevap verdi: "Yollar kapansa da olur Yüzbaşı, yeter ki niyetler kapanmasın."

Yüzbaşı Grigori, altın sırmalı üniforması içinde bir heykel kadar dik duruyordu. Eli, belindeki ağır şaşkanın kabzasındaydı. Gözleri maskelerin ardındaki bakışları tarıyordu. "Söylediğiniz gibi," diye fısıldadı Grigori, "Çar'ın mühür yüzüğü iki saat önce hazineden çalındı. Muhafızlar arasında bir fısıltı var; yozlaşma sarayın temellerine kadar inmiş."

Alexei, zehir tespit eden gümüş yüzüğünün kararmaya başladığını fark ettiğinde midesine bir yumruk yedi. "Mühür sadece bir imza aracı değil Grigori. O yüzüğün içindeki yaylı mekanizmayı babam tasarlamıştı. Üstündeki yakutun altına gizlenmiş küçük bir hazne vardır. Üç damla arsenik... Kristal bir kadehin içinde asla fark edilmez."

Tam o sırada, salonun karanlık köşesinden Kont Volkonsky belirdi. Yüzünde sırtlanı andıran gümüş bir maske vardı. Volkonsky, elinde iki kadeh kristal şampanya ile Büyük Dük'e doğru ilerliyordu. Kont'un sağ elindeki eldiven, normalden daha şişkin duruyordu; mühür yüzüğü eldivenin altındaydı. Volkonsky, saraydaki nüfuzunu kaybetmek üzere olan, borç batağında bir adamdı. Dük'ün ölümü, onun için borçların silinmesi ve yeni bir düzen demekti.

Alexei, bastonunu yere vura vura ilerledi. Kalbi göğüs kafesini zorluyor, alnında ince bir ter tabakası birikiyordu. "Grigori, saat tam 23:30'da büyük avizenin altındaki sigorta kutusunun yanındaki muhafızı oyala. Işıkların bir anlık titremesine ihtiyacım var."

"Emredersiniz Prens."

Alexei, Volkonsky ve Dük’ün arasına bir gölge gibi sızdı. Volkonsky, Dük’e kadehi uzatırken eldivenli parmağıyla yüzüğün gizli mandalına dokunmuştu bile. Şeffaf sıvı, köpüren şampanyanın içine süzüldü. 

"Ekselansları," dedi Alexei, sesi pürüzsüz ve alaycıydı. "Bu muazzam geceyi kutlamadan önce, Kont Volkonsky’nin bize anlatacağı harika bir Paris anısı olduğunu duydum."

Volkonsky duraksadı. Gözleri maskenin ardında nefretle parladı. "Prens Alexei, her zamanki gibi davetsiz misafirsiniz."

Tam o saniyede, salonun ışıkları Grigori’nin müdahalesiyle bir anlığına göz kırptı. Karanlık ve ışık arasındaki o yarım saniyede Alexei, bastonunun ucuyla Volkonsky’nin dirseğine hafifçe dokundu. Kont’un eli titredi. Alexei, Fransızca şifre kitabını cebinden çıkarıyormuş gibi yapıp masadaki kadehlerin yerini milimetrik bir hamleyle değiştirdi.

Işıklar geri geldiğinde, Alexei gümüş tütün tabakasını Volkonsky’ye uzattı. "Biraz tütün Kont? Sinirlerinize iyi gelir."

Volkonsky, kadehleri karıştırmadığından emin bir şekilde, kendi elindeki kadehi havaya kaldırdı. "Dostluğumuza ve sadakate!" dedi, sesi titreyerek.

Dük kadehini kaldırdı. Ancak Alexei, Dük'ün elini hafifçe tuttu. "Ekselansları, sizin kadehinizde bir toz parçası var sanırım. Müsaade ederseniz..." Alexei, kendi temiz kadehini Dük'e verdi. 

Volkonsky, planının işlediğini sanarak kendi kadehinden büyük bir yudum aldı. Arseniğin metalik tadı, şampanyanın keskinliğiyle maskelenmişti. Birkaç saniye içinde Kont’un nefesi daralmaya başladı. Göğsü hızla inip kalkıyor, parmakları kadehi sıkıyordu. 

"Kont? İyi misiniz?" diye sordu Alexei, sesinde sahte bir endişeyle.

Volkonsky cevap vermeye çalıştı ama boğazından sadece hırıltılar çıktı. Dizleri üzerine çökerken, eldiveni sıyrıldı ve parmağındaki ağır, altın mühür yüzüğü yere düşerek mermer zeminde çınladı. 

Grigori hemen yanlarında bitti. "Bir doktor! Kont fenalaştı!" diye bağırdı, ancak sesi otoriter ve soğuktu. 

Alexei, yere düşen yüzüğü bastonunun ucuyla durdurdu. Eğilip yüzüğü aldı ve mühürdeki gizli haznenin açık olduğunu Dük’e gösterdi. "Görünüşe göre Kont, kendi kazdığı kuyuya mühür basmış, Ekselansları."

Volkonsky’nin yüzündeki sırtlan maskesi yere düştü. Ortaya çıkan surat; korku, hırs ve yaklaşan ölümün gri gölgesiyle çarpılmıştı. Saray muhafızları salonun kapılarını kapattı. 

Dışarıda kar yağışı durmuş, ayın soluk ışığı karların üzerine düşmüştü. Alexei, gümüş tabakasından bir tutam tütün alıp bu sefer gerçekten içine çekti. Sarayın yozlaşmış bir parçası daha temizlenmişti ama kış henüz yeni başlıyordu.